Bijna zes maanden was ik weg geweest, en niets kon mij van mijn nog steeds aanwezige roze wolk afstoten, zo besloot ik. Ik waande mijzelfde Buddha, Ghandi en Mandela tegelijk terwijl ik alle commotie op de afdeling negeerde. Nog steeds die discussie over inhoud van het werk? Deed mij niks. Geen convenant of onderleggers voor het overleg? Agh, dat zien we dan wel weer. Geen werkplek op de vroege morgen? De laptop kan ook opengeklapt worden. Gelukzalig opende ik mijn mailbox. Even slikken, die ruim 900 mails, maar deze zen-mommy bekeek snel een foto van het gebaarde zonnestraaltje en herpakte zich.

Tot die eerste mail voorbij zag komen;

“Dankjewel!”

Het was een reactie op een mail die daarvoor gestuurd was met informatie. De danker besloot echter niet enkel de afzender zijn dank te betuigen, maar daar ook alle anderen die in de mail stonden van op de hoogte te stellen. Ik ademde in en uit. Een ongelukje, kan gebeuren, zo besloot ik. Door naar de volgende mail;

“Bedankt!”

De ademhaling versnelde, het hart begon te kloppen. Mijn ogen flitste naar boven, scanden de volgende zes mails;

“Top gedaan!”

“Dankjewel”

“Fijn joh!”

“Lekker gewerkt!”

“Super!”

“Topper!”

Huilend klapte ik de laptop dicht, snikkend liep ik van de afdeling; er was écht niets veranderd. Een dag later. Van de 900 gelezen mails konden er ongeveer 200 linea recta de prullenbak in omdat het reply to all mails waren waar deze lezer helemaal niks mee te maken had. Van een aan- of afwezigheid doorgeven aan de uitnodiger tot afscheid nemen, bedanken of meer gênante mails; het zat er allemaal tussen. Zen was ik natuurlijk helemaal niet meer na zoveel tijdsverkwisting en aangezien je nog zo’n negen maanden onredelijk mag zijn na een bevalling besloot ik daar dan maar gebruik van te maken, middels dit podium.

De E-tiquette les vandaag gaat dus over het reply to allen. Laten we met zijn allen afspreken dat we dit doen als alle ontvangers iets hebben aan die reactie. Zo niet? Enkel op dat knopje beantwoorden drukken joh, in plaats van allen beantwoorden. En nee, dat ene mailtje maakt he-le-maal niets uit als je toch al achter je bureau zit, maar wel als je terugkomt van die heerlijk lange vakantie, die jammerlijke burn-out, of het baren van een kind. Onredelijk? Agh. Hormonen? Vast.

Maar de volgende zwangere zal u dankbaar zijn!

Bregtje Buitendijk